Бёрюледен юйренир затла бардыла

Дуния башында  адамла харкюнлюк  жашауларыны жорукъларыны дайым жангыларын чыгъаргъанлай турадыла. Бёрюле уа  бир жорукъларын да  бузмай, ала бла ёмюрден ахыргъа  жашап келедиле.

Алайды да, бёрю бир заманда да  мыллыкъны ашамайды, андан эсе  ачлай къаллыкъды. Бёрюле  къанларын къатышдырмайдыла. Ала, башха жаныуарлача, аналарын неда эгечлерин  алмайдыла. Ол затха бек къатыдыла.  

Тиши эмда эркек бёрю бирге болсала, бир бирлерине ахыр сагъатларына дери  кертичилей къаладыла.  Экисинден бири ёлсе уа, бушууну юч айдан аслам заманны, бирде уа бир жылгъа дери да тутадыла. Бир-бирледе уа бири ёлсе, башхасы да кёпге  бармай, кесин ёлтюреди.

Бёрюге «тюзлюкню жашы» дейдиле, нек дегенде, ол жангыз жыртхыч жаныуарды атасы, анасы да къарт болгъандан сора алагъа сый-намыс бергенле. Аланы ата-аналары, къартдан тынып, жыйын бла бирге баралмасала, балалары да биргелерине  къалып, къартланы багъып турадыла.

 Къысхасы, бизге, адамлагъа, бёрюледен юйренир затла бардыла.