Хыйны

Зухураны баш иеси бла  эки сабий да ёсдюре, насыплы жашагъаны къайын анасына бла апсынына тынчлыкъ бермей эди. Зарлыкъларын ала бир къауум замандан жашыргъан окъуна этмей башладыла. Жашны анасы къайда уста билгични хапарын эшитсе, ары жюрюп тебирейди. Тамата келини да аны ол атламгъа хаман кёллендиргенлей тургъанды. Къайыны Асланны юйдегисине  иги болгъаны, аны кесини эри уа артыкъ къууандырмагъаны тиширыуну ачыуландыргъанды. Аны бла да тынмай, ол къайын анасын да къозутханын къоймай эди.

Алай бла бир кезиуде Зухураны бла Асланны сабийлери кеслерин бир къужур жюрютюп башлайдыла. Сабий садха жюрюген къызчыкъла, бир-бир кезиуледе  тыш адамланы атларын айтып, эшикге кёргюзтюп башлай эдиле. Бир жол Зухура арбаздан юйге киргенде, тамата къызчыгъы, полда олтуруп, ким бла эсе да ушакъ бардыра эди. Ананы жюреги терк-терк уруп тебирейди. Болсада ол, баласын къоркъутургъа боллугъун ангылап, къатына шош келип:

- Мариям, не хапарчыкъ айта тураса? - деп сорду.

Къызчыгъ а, анасы таба бурулуп:

- Имран олтуруп турады, кёрмеймисе? - деди.

Алай, аланы экисинден сора, отоуда адам жокъ эди. Ана сабийи бла  ушакъны оюн халда андан ары бардырыргъа умут этди. Алай бир такъыйкъадан ол, Зухура таба бурулуп:

- Ма сени хатангдан Имран къачып кетди. Энди мен ким бла ойнайым, Зульфия да жукълапды, - деп, анасын терследи. 

Бир кесек эс жыйып, ана сабийден Имран ким болгъанын билирге таукелленди. Къызчыкъ ол  жашчыкъ алагъа хар кюнден келгенин, ала бирге  ойнагъанларын, хапарлашханларын айтды.

Зухура къаугъа кётюрмезге кюрешди. Алай сабийини кёзюне бир затла кёрюннгенлери уа аны санларын къыркъып, битеу кючюн алды. Ингирде Аслан ишден келгинчи, ол тапчандан къопмай жатды. Баш иеси  босагъадан атлагъанлай, тиширыу аны отоуларына созуп кийирди да, ишни болушунлай айтды. Жаш, амалсыз болуп, не айтыргъа бла не  этерге билмей къалды. Сора бираздан, эс жыйып, хаж къылып келген танышына сёлешди. Ол а алагъа, арт болжалгъа салмай, динни юсю бла къарап, шайтандан бла жинден аятланы кючлери бла тазалагъан адамны табып, юйлерине чакъырырларын айтды.

Экинчи кюн а Зухура кичи къызчыгъы Зульфияны огъурсузланнганын, ауазы да тюрленнгенин сезди. Сабий анасыны къатына жууукълашып, аны аякълары бла уруп башлады. Къашларын тюйюп, кёзлеринден а отла чартлагъанча къарам бла къарай эди ол. Зухура кезиулю кере къоркъду. Сабийи ары дери бир заманда да алай сёлешмегенди. Ана, баласын тынчайтып, бауда атына къарай тургъан баш иесине чапды. Ишни болушунлай айтып, юйюрлерине болушлукъ кереклисин къайтарып айтды.

Аслан, машинасына хылыф  минип, эфенди излерге тебиреди. Эл межгитге барып, юйюрлерине болушурларын тиледи. Анда аны жарсыууна тынгылап, тамбла келирге сёз бердиле. Юйге къайтып келип, ол юйдегисин тынчайтыргъа кюрешди.

Зухураны жюреги бираз шошайды. Сабийлерин кючден тынчайтып, ала жукълагъынчы жанларында таянып, ол кеси да къалкъып къалды. Кече арасында аны атны кишнегени уятды. Болсада ол анга артыкъ эс бёлмей, артха, жукъугъа, батылды.

... Аслан а, арбазда  жумушлагъа тюртюле, кечге дери жукъламай айланады. Бир кезиуде, кеси да сезмей, жаш жатма тюбюнден жыжымны алып, халжарла таба асылыр мурат бла атланды. Ол аты сюелген жерге жетгенде, хайыуан, кишнеп, кесин хунагъа-хунагъа уруп тебиреди. Халжаргъа кирген жерде тохтап, алайдагъы эски шинтикге минип, бауну аркъаууна жыжымны тагъып башлайды. Ат а, кишнегенин тохтатмай, бауну бузуп, арбазгъа чыгъады. Ол кезиуде Аслан, эс жыйып, кесине къайтып, асылыргъа хазырлана тургъанын ангылады. Терк окъуна шинтикден секирип, арбазгъа чартлап чыкъды. Атын тутуп, артха баугъа жыйып, жатаргъа кирди. Эрттенликде уянып, кече болгъан затланы эсине тюшюргенде, ол анга бир аман тюшча кёрюндю. Хар замандача, ол атына аш берирге баула таба атланды. Атын кёрмегенине сейир этип, суу бла челегин да алып, халжар ичине кирди. Барсанг а,  аллайгъа бар. Ат къабыргъа аллында ёлюп, ол къабыргъаны огъары жаны уа къан жугъу... Чабып къоншуларына барып, ол болгъан ишни юсюнден айтды. Адамла сейирге къалып къарай эдиле. Ала бу жолгъа дери бир заманда да кёрмеген эдиле быллай зат: атны бир жаны къаралып эди. Аны къабыргъагъа биреу кётюрюп ургъанча эди хали.

Зухура, арбазда не болгъанын толу ангыламай, чартлап чыкъды. Кёргени аны жюрегине бютюн уллу къоркъуу салды. Тюш заманнга уа эфенди да келди. Ол да, кёргенине ийнаналмай, кёп турду. Алай анга туура эди бу жинлени ишлери болгъаны. Асланны аты, аланы сезип, андан кишней эди.  Ала уа муратларына жеталмагъандан сора, анга дерт жетдиргендиле...

Эфенди аланы юйюрлерине бир тиширыу хыйны этип келтиргенин айтды. Ол Асланны бла Зухураны айырыр мурат бла этилген эди. Алай къара кючле аланы сабийлеринден башлайдыла. Сора жаш да кесин асарча элтип бара эдиле. Алай ат а, аланы сезип, къазауат этип, Асланны ёлюмден сакълайды. Аны ючюн а ала аны жоядыла.

Мухаммат файгъамбар (Аллахны саламы анга болсун) билдиргенича, жаныуарла мёлеклени бла шайтанланы кёредиле. Къытай мёлекни кёрюп къычырады. Аны эшитгенде, тилек этерге керекди. Эшег а шайтанны кёрюп ёкюреди. Ол заманда Аллахдан аны заранындан сакъланырча тилерге тийишлиди. 

Зухураны бла Асланны да юйюрлерин, юйлерин да эфенди, аятланы юслери бла тазалап, жашаулары мындан ары тап халгъа келирча этген эди.