Минг жыл алгъа келген эдинг сен…хапар Отоуда тагъылгъанлыкъгъа, кюзгю дуниядан хапарлыды. Ол не къадар затны эсинде тутады деп, сейир этесе сен. Анга къарайса да, башынг чал бола баргъанын унутуп, чыбыкъ атын босагъагъа таяндырып, чартлап юйге кирген гитче жашчыкъны кёресе. Сора… анангы жилягъан бетин. Нек кёрген эдинг ол кюн аны?! Жюрегинге бла бу кюзгюге тюйрелип къалгъанды да, энди ол сени кёзюнгден кетмейди. Артда кёп жылланы ичинде, ананг кюле турса да, сен аны жилягъан бетин кёрюп турдунг. Башха тюрлю эсинге тюшюралмайса. Суратчыса. Эртте-эртте христиан килисаны къабыргъаларын сыйлы суратладан толтургъан суратчы. Ислам дин бла бирге артха къайтханлы уа, абызырагъанса сен: жансыз сурат – ол неди? Болсада дуниягъа саугъа этерге сюйгенинг таркъаймайды. Сора айланаса аны жарсыулу, къууанчлы жолларында, тийишли бояула излей. Жулдузлагъа жууукъ болургъа сюйюп, ай жарытхан тёшге чыгъып бараса. Башына чыкъсанг а – бир тюз жер, кюмюш сабан! – Кёрмейсе бу сейирликни! – дейсе. – Былайда кёк кырдык ёсюучю эди. Энди уа – кюмюш будай! Сабан къыйырында оракъ оргъанланы кёрюп, ары ашыгъаса. – Иш къолай болсун! Киши алмайды саламынгы, баш кётюрюп, жууап этмейди. Бир къарт бла тогъуз-он тиширыу. Къартны солутургъа сюйюп, аны орагъына узатаса къолунгу. Бермейди. – Шо тиширыула тенгли къол булгъаялмасам… – дейди, санындан эси тири болуп: – Бар, жашы, бар… – Къайры? Нек сораса алай? Ол къайдан билликди аны? Болсада юйретеди: – Дуния уллуду. Жолла да кёп…– деп шыбырдайды къарт къургъакъсыгъан ауазы бла. Алайлай бир тиширыу къычырыкъ эшитесе да, эсинг, жанынг да бир бирин къууа, ары ашыгъаса. – Барма! – деп къычырады къарт. – Анда тиширыу кючюнеди! Эшитмейсе. Къайдан эшитириксе ол къарыусуз ауазны? Чаба барып, тала ортасында кюн жарытып тургъан бир терекге жетип, тохтайса. – Бу ариу жерде не жарсыу боллукъду? – деп, тынгылайса къалай эсе да терк уюп къалгъан дуниягъа. Жууукъ бараса да, алтын чапыракълы терекни тюбюнде тиширыуну кёресе. Инбашларына тёгюлюп тургъан чачы – алтын, бети – нюрлю. Къолунда къагъанагъы. Анасындан алгъа ол бурады санга бетин, сора: «Кимсе?» – дегенча, акъыллы кёзлери бла соруулу къарап тохтайды. – Не ангылайды бу бурхучукъ?! – деп, сейир этесе. Сора ол къагъанакъны кимге эсе да ушатаса. Эсгералмайса. Ол а, санга ёпкелеген этгенча, бетин анасына бурады да, къызылсуу оймакъ эринчиклери бла излеп, аны эмчегин табады. Ол уллу терекден акъгъан кюн таякъла бетин жарытхан тиширыу анга къарап, ышарады. Аны кёрюп, ётюп кеталмай, къарап тураса: – Уммай бийчемисе сен?! Тиширыу, былайда ким эсе да бир адам болгъанын олсагъатчыкъда эслеп, тынгысыз болуп, башындан сермеп алып, сабийге берген ёшюнюне къара жаулугъун атады. Таныгъан эдинг аны – ол сени ананг эди. Ол жаулукъдан таныгъанса. Сен туугъунчу урушха кетген атанг ийген эди анга ол алтын кюн таякъланы. Сени туугъанынга къууаннган ананг, кюзгюдеча болмай, башха, насыплы эди. Эсингдемиди, чалгъыгъа чыкъгъан жеригизде, туман кётюрюлмеген кюн, аппанг, жыйындан айырылып, сени бир тасха жолчукъла бла Тызыл тарына тюшюргени? Артда, аппанг хакъ дуниягъа кетгенден сора, сен ол жолчукъланы тас этип, излейсе, излейсе. тынчаялмайса. Табармыса, билмейме, баям, аланы ханс басханды. Хар не да къызыл эди анда: топуракъ, къаяла, баргъан суу... – Былайда. Къызыл тарда, алда кёмюр къазгъандыла. Сора къоргъашин да эритгендиле ташладан. – Энди уа нек къазмайдыла? Сабий соруу тюйюл эди ол. – Ауруулу болуп… кетгендиле асламы. Аппанг кёзюнге къарамайды. Къайры кетгендиле деп сормагъанынга къууанып, къолунгдан тутуп, бир дорбуннга элтип барады. Кёзлеринг къарангыгъа юйреннгенден сора, аппанг дорбун къабыргъалада суу таш бла этилген суратлагъа къарап тургъанын кёресе. Адам, къолунда таягъы бла, аллында малла. – Я арабий, ким къойгъан болур мында, бу дорбунда кесини юсюнден бизге хапар? – деп сорады аппанг кимден эсе да. – Мужурасы уа бизникине ушайды, къыйырында илинмеги бла. Къалпагъы да – таулу къалпакъ. – Аппа, бу дорбунну къайдан таныйса? – Атам кёргюзтген эди эртте. Ол былайда атасы бла къойла кютгенди. Фашистле элге киргенде, фронтда адамлары болгъанланы ёлтюрюп барадыла деген хапар чыгъып, мында тургъанбыз биринчи заманда. Кюнлюмде душман солдатла тохтап, чегетден бизникиле ата эдиле. Бу дорбунда бир зынгырдау бар эди да, къой-къой, Аллахым сакъласын! – Ол заманда да бармы эдиле бу суратла? – Болмай а! Была былай тургъанлы ёмюрле да ётген болурла. Ол адамгъа сейир этеме – быланы эте тургъаннга: бир бек эсли болур эди ансы, кеси заманындан хапар берирге сюйгенди бизге… Ол кюн келгенди эсинге, суратчы боллукъма мен да деп. Ахыры 26 февральда басмаланырыкъды.
Поделиться:
Читать также:
12.11.2026 - 09:35 →
Тюрклюле бизни ариу кёргендиле, болушлукъ этерге ашыкъгъандыла
11.11.2026 - 14:02 →
Жетмиш миллион инсан къарагъан фильм
09.11.2026 - 07:55 →
Эшикде жауун жауа эди
02.11.2026 - 12:40 →
Энди ол аны атын айтмайды»
31.10.2026 - 12:16 →
«Сурат кюзгюдю, хар къарагъан энчи бир магъана табарыкъды»
| ||



